صفحه اصلی مجله خانواده مقالات علمی استخوان های ماموت شکار شده، از زندگی ۴۵ هزار ساله ی انسان در قطب خبر می دهند

استخوان های ماموت شکار شده، از زندگی ۴۵ هزار ساله ی انسان در قطب خبر می دهند

6 خواندن ثانیه
0
0
200

در آگوست سال ۲۰۱۲ یک پسر ۱۱ ساله ی روسی در پرتگاهی یخ زده مشرف به اقیانوس منجمد شمالی کشف جالبی انجام داد. او درحالی که در سواحل مه آلود خلیج «ینیسی» (Yenisei) در ۲۰۰۰ کیلومتری جنوب قطب شمال جستجو می کرد، ناگهان با استخوان هایی برخورد کرد که مربوط به پای یک ماموت بودند. وقتی دانشمندان به آن جا رسیدند به طور کامل استخوان ها را بیرون کشیدند و آن ها را بررسی کردند. آن ها متوجه شدند که این ماموت را انسان ها کشته اند. کاسه های چشم، دنده ها و فک آن با وسیله ای نیزه مانند خرد شده بود و به خوبی جای برخورد نیزه را می شد روی استخوان گونه ی آن دید. احتمالا این نیزه قرار بوده به خرطوم آن برخورد کند که خطا رفته است.

به گزارش اهواز اینفو وقتی آن ها سن این استخوان ها را بررسی کردند، با شگفتی دیگری مواجه شدند. این ماموت ۴۵ هزار سال پیش کشته شده بود. این یافته نشان می دهد که انسان ها ۱۰ هزار سال زودتر از تخمین های قبلی در مناطق قطبی زندگی می کردند. بدین معنی که حتی سالیان بسیار دور هم انسان ها توانسته بودند به مناطق مختلف زمین مهاجرت کنند و خود را با شرایط محیط جدید وفق دهند.

دانشمندان سال ها فکر می کردند شکارچیانی که ۱۲۵۰۰ سال پیش به مناطق قطبی رسیدند و وسایل شکار خود را آن جا باقی گذاشتند، اولین کسانی بودند که به قطب رسیدند. این شکارچیان احتمالا ۱۵ هزار سال پیش از سیبری و تنگه ی برینگ عبور کرده و به مناطق قطبی رسیده اند. در ضمن پژوهش های جدید نشان می دهند که انسان ها احتمالا ۱۸ هزار و ۵۰۰ سال پیش به آمریکا رسیده بودند.

ولی در سال ۲۰۰۴ تخمین دانشمندان تا حدود زیادی عقب تر رفت و آن ها ابزارها و زینت آلاتی سنگی را در کوه های اورال مناطق شمال شرقی اروپا و شمال سیبری یافتند که مربوط به ۳۵ هزار سال پیش می شدند. آن ها همچنین تکه های قصابی شده ی گوشت ماموت ، کرگدن پشمالو، گوزن شمالی و بعضی دیگر حیوانات را در این مناطق پیدا کردند.

اما کشف سال ۲۰۱۲ آن پسربچه ی روسی، باعث شد که بهترین استخوان های ماموتی که تا به حال کشف شده است را پیدا کنیم. استخوان هایی که باعث شدند بفهمیم انسان ها ۱۰ هزار سال زودتر از چیزی که فکر می کردیم به قطب شمال مهاجرت کرده اند. گروهی از دیرینه شناسان با سرپرستی «الکسی تیخونوف» (Alexei Tikhonov) این استخوان ها را به طور کامل بیرون کشیدند و نام آن را «ژنیا» (Zhenya) گذاشتند.

استخوان های ماموت شکار شده

فسیل ماموتی که سال ۲۰۱۲ در روسیه پیدا شد دارای جراحاتی بود که نشان می داد انسان هایی آن را شکار کرده بودند.

پژوهشگران استخوان ها را با هواپیما به به انستیتوی جانورشناسی آکادمی علوم روسیه در سن پترزبورگ فرستادند. آسیب هایی که به استخوان ها وارد شده بود تیخونوف را به یاد ابزارها و شیوه های شکار انسان های مدرن انداخت. مثلا شکارچیان فیل در آفریقا معمولا قسمت بالای خرطوم فیل را هدف قرار می دهند تا رگ های اصلی را قطع کنند و حیوان از خونریزی بمیرد. همچنین به فک این حیوان هم آسیب رسیده بود و این نشان می دهد که زبان آن را بریده بودند. قسمت هایی از عاج را هم در آورده بودند تا احتمالا با آن ابزارهایی درست کنند. «ولادیمیر پیتولکو» (Vladimir Pitulko) از آکادمی علوم روسیه که نویسنده ی اصلی مقاله ای درباره ی این یافته است می گوید: «این یک مدرک خیلی نادر مبنی بر حضور انسان است.»

طبق آن چه نویسنده های مقاله می گویند، جراحات روی این ماموت با الگوی جراحاتی که قبلا روی ماموت هایی در سیبری دیده شده بود یکسان هستند. «کورتیس مارین» (Curtis Marean) که یک دیرین مردم شناس از دانشگاه آریزونا در تمپ است و در این مقاله نقشی نداشته می گوید: «می توان نبرد بین مردم و ماموت ها که بر سر زمین های یخ زده انجام می شد را دید.» او ادامه می دهد: «جراحات روی استخوان ها و خرده سنگ های موجود نشانگر این هستند که مردم ماموت ها را می کشتند.»

بزرگترین شگفتی درباره ی این اکتشاف، سن استخوان ها است. آزمایش رادیوکربنی از استخوان ها، مو و بافت ماهیچه های آن نشان می دهند که این ماموت دقیقا ۴۵ هزار سال پیش زندگی می کرده است. این میزان سن دقیقا با سن لایه های رسوبی روی جسد ماموت مطابقت دارد.

احتمالا ماموت ها و دیگر حیوانات بزرگ مثل کرگدن پشمالو و گوزن شمالی جاذبه هایی بودند که انسان ها را به عرض های جغرافیایی خیلی بالای زمین کشاندند. پیتولکو می گوید: «شکار ماموت قسمتی مهم از استراتژی بقا بود. نه فقط به خاطر غذا، بلکه به خاطر بدست آوردن مواد خامی مثل عاج که مثلا برای ساختن ابزار شکار استفاده می شد.» حضور ۴۵ هزار ساله ی انسان در مناطق قطبی نشان می دهد که آن ها توانایی ساختن ابزار، درست کردن لباس های گرم و پناهگاه های موقت را داشتند. آن ّها باید با این سرما سازگار می شدند و از سیبری و تنگه ی برینگ عبور می کردند تا به آمریکا می رسیدند.

مارین می گوید: «زنده ماندن در این عرض های جغرافیایی به فناوری های خیلی پیشرفته و همکاری زیاد احتیاج داشت.» این بدین معنیست که آن ها واقعا انسان هوشمند بودند نه نئاندرتال یا دیگر گونه های انسان. «تد گوبل» (Ted Goebel) که دیرینه شناسی از دانشگاه تگزاس است می گوید: «اگر این شکارچیان می توانستند ۴۵ هزار سال پیش در مناطق قطبی زندگی کنند، می توانستند تقریبا هرجای دیگری از این کره هم زندگی کنند.»